Omgevingsmanagement, het oude liedje?

Af en toe moet je als omgevingsmanager een spiegel worden voorgehouden. Jan Rotmans, hoogleraar aan de Erasmusuniversiteit en beroepsveranderaar, heeft het voorhouden van spiegels tot kunst verheven en werd daarom gevraagd om te spreken op de landelijke omgevingsmanagementdag die op 19 juni werd gehouden in Den Bosch. Ik ken Jan van zijn presentaties over de transitie van onze samenleving en zijn enthousiasme bij kaneelbijeenkomsten. Erheen dus.


De landelijke omgevingsmanagementdag wordt jaarlijks georganiseerd door het Platform Omgevingsmanagement, kortweg POM geheten. Iedereen die er in het wereldje toe doet is er. De omgevingsmanagers van Rijkswaterstaat zijn in groten getale op de been, er zijn mensen van de waterschappen, gemeenten, de bouwbedrijven en adviseurs in pakken. De adviseurs staan eensgezind voor hun grote, kleurige banners en delen flyers uit. De ambtenaren lopen met handenvol flyers tussen de standjes. Tussendoor zijn er workshops waarin succesverhalen worden verteld. Er wordt vrolijk geborreld en een stukje muziek had niet misstaan. Maar wat draai je op een bijeenkomst van omgevingsmanagers? Jazz? Dylan? Of iets voor de jongere generatie?

Terug naar Jan Rotmans. Hij trapt zijn presentatie af met zijn veranderkundige statement over de transitie waarin onze samenleving zich bevindt. Het wordt allemaal anders. Kort gezegd overheid wordt onderheid, onderdanen worden overdanen. Het roer van de overheid moet om. De mens moet centraal en niet de organisaties. Tot zover een duidelijk statement. Maar hoe zit het met omgevingsmanagement, Jan? Daar was Jan op bedacht. Snel presenteert hij de definitie die Rijkswaterstaat gebruikt voor omgevingsmanagement. Een draak van een tekst komt op het scherm: “het geheel van activiteiten, gericht op verkennen en betrekken van alle omgevingspartijen, met als doel de eigen en gezamenlijke doelen te onderkennen en te realiseren en de regie te houden op de uitvoering van het eigen stakeholdersmanagement”

Conclusie van Jan: dit klinkt wel erg naar binnen gericht. Waar is het lerende vermogen van de RWS-ingenieur? Hoe kunnen jullie de empathische kant van projecten  vertegenwoordigen terwijl jullie druk bezig zijn met ‘managen’ en ‘regie voeren’? Tsja. Daar sta je dan als omgevingsmanager.

Gelukkig komt daarna Elverding langs in de presentatie. De bekende ‘sneller is beter-filosofie’ gaat er bij zowel Jan als het publiek in als koek. De drakerige definitie is gauw vergeten. En zo hoort het ook. Over omgevingsmanagement moet je niet nadenken, je moet het doen!  Ga naar buiten en leg je oor te luister, omgevingsmanagers! Let’s go outside! Misschien is het nummer van George Michael hierbij een idee?

En die definitie? Daar biedt goeie ouwe Dylan misschien toch uitkomst. In de jaren ’70 zong hij het al: “You’re gonna have to serve somebody, it may be the devil or it may be the Lord, but you’re gonna have to serve somebody”.

op 30 juni 2014 verscheen dit blog (ingekort) in Cobouw. In de Blogbattle van jonge-ambtenarensite “Re-public” kreeg dit blog een eervolle vermelding.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *