Project Description

Van een bruiloft komt een bruiloft. Bart-Jan weet het zeker. Dit is de perfecte dag voor een aanzoek. Maar heeft hij alles wel in de hand?

 

Longlist schrijfwedstrijd ‘de bruiloft’ – Schrijvenonline, 2019.

 

Terugweg (pdf).

 

Terugweg
Van een bruiloft komt een bruiloft. Het had me zo mooi geleken. Waarom was het niet
gelukt? De sfeer was perfect geweest. Dat boeket had ze natuurlijk niet gevangen, maar
daarna waren er minstens vier momenten geweest. Elk moment had ik laf voorbij laten
gaan. Nu was mijn kans verkeken. Omdat zij ineens wegwilde waren we als eerste
vertrokken, de broodjes waren nog niet eens geserveerd. Ik wierp een laatste blik op het
kasteeltje, deed mijn jacquet uit en stapte in. Monica zat al op de bijrijdersstoel en
bestudeerde haar nagels. Zwijgend reden we de dijk op, de nacht in.
’Nooit, Bart-Jan. Nooit.’
Ik keek vluchtig opzij. Die wijnrode galajurk stond haar goed. Wat mij betreft mocht ze
vaker op chique gaan. ‘Wat, nooit, schatje?’
‘Nooit meer zal ik onderdeel zijn van zo’n vertoning.’
‘Vertoning? Wat bedoel je, liefje? Bedoel je die DJ van net?’ Monica antwoordde niet. De
boerderijen schoten aan ons voorbij. Tien, twaalf, zeventien. Ondanks het motorgeluid was
het in de auto stiller dan in het lege land dat aan ons voorbijtrok. ‘Het is gewoon nep, BartJan, nep. Een groot toneelstuk. En ik heb er nog een jurk voor gekocht ook.’
‘Maar schatje, dat hoort er toch bij?’
‘Ach kom op, al dat voorgeschreven gedoe. Tafelschikking, black tie, pfff. Je mag blij zijn
dat ik mijn geld nog in zo’n jurkje heb gestopt. Heb jij iemand gezien die spontaan deed,
spontaan lachte, spontaan een gesprek begon?’
‘Ik vond het anders heel gezellig, liefje.’
‘Iets te gezellig als je het mij vraagt. Nou, van mij hoeft het niet, al dat protserige gedoe.
Die koets alleen al, die vier paarden! Dat hele kasteel! En dan dat aanzoek in die helikopter,
acht maanden geleden.’
Wat was dit nu weer? Wat was er met haar gebeurd vanavond? Er was toch niets op
deze dag aan te merken? Een perfecte dag, zoals alles bij mijn zusje perfect was. In de verte
prikten drie groene lichtjes. Eindelijk, de snelweg.
‘Hoe je zusje en Dirkjan een beetje pathetisch in de weer waren met die witte duiven.
Dat plakkerige gedicht van je broertje. Die elf bruidsmeisjes met die rozenblaadjes. Waar
hadden ze die vandaan trouwens?’
‘Dat waren mijn achternichtjes. Jezus, Monica, je kent mijn familie toch?’
Monica pakte haar telefoon. Kennelijk was het even afgelopen. Ik tuurde naar het
blauwe bord verderop. Nog 87 kilometer. Ritmisch schoten de witte strepen voorbij. In mijn
oren bonkte de bruiloftsmuziek nog na, klonken de woorden van papa’s speech, de klanken
van het kerkorgel.
‘Bart-Jan?’ Ze keek niet op. Haar gezicht werd schaars verlicht door haar telefoon.
‘Ja, liefje?’
‘Ik ben niet tegen trouwen of zo. Ik wil gewoon geen schertsvertoning. Ik zou nooit zo’n
belachelijk grotesk aanzoek in een helikopter accepteren. Nooit.’
‘Dus je wilt wel trouwen?’
‘Mmm…’
‘Wat mmm?’
‘Niet op deze manier.’ Langs de snelweg stond bord met een witte P. Terwijl het tikken
van het knipperlicht de stilte verbrak, voelde ik ongemerkt aan mijn broekzak of het
vierkante doosje er nog zat.