Paars
In deze tijd van het jaar moet ik veel aan Thierry denken. Eigenlijk vooral als ik over de A50 rijd. Zo tussen Heerde en Hattem. Vanuit Apeldoorn kom je golvend door de IJsselvallei. En dan, onverhoeds, vlak achter een tankstation doemt een lange bosrand op: de Veluwe.
De snelweg duikt het bos in. Al is het bos voor de autobezitter toch ver weg. De stuwwal is uitgesleten, zodat de weg rechtdoor kan richting Kampen. Aan bulten hebben wij hier in Nederland een broertje dood.
Aan beide kanten verschijnt een fors talud. In een enorme brandgang, of een kleine canyon – het is maar net hoe je het bekijkt – kruipt het asfalt over de stuwwal. Petrea. De Dellen. De Renderklippen. Het schietterrein van de Oldebroeksche Heide. De Wezepsche Heide, Molecaten en de Vuursteenberg. Niets merk je ervan. Alles ligt verscholen achter twee taluds. Geelbruine vlaktes, die afsteken tegen de groene boomkruinen erachter.
Maar gelukkig is daar in september: de heide. De taluds staan er vol mee. Het grijs van het asfalt wordt geflankeerd door twee lange paarse linten. Ineens lijkt de Veluwe tot de rand van de vluchtstrook te reiken. En dat brengt mij bij Thierry. Thierry, de koning van het schandaal, de man van grote woorden. Moeilijke vooral. Ooit begon hij over die heide. Hij genoot ervan, net zoals ik, zo rijdend over de snelweg. En dat was voor hem het bewijs dat er niets met de natuur aan de hand was. Zijn woorden gingen gepaard met veel bravoure. Verongelijkte blikken en retorische vragen, daar achter het driehoekig spreekgestoelte. Was er iemand die toen over de Renderklippen begon? Een paar lieve woorden sprak over de Dellen, Petrea of Molecaten?
Die heide langs het talud is niet eens de mooiste. Zou hij wel eens op de Dellen geweest zijn? De Wezepsche heide? De heide glooit daar over de stuwwallen. Paarse glooiingen. Ze doen me denken aan de paarse jurk van Lidewij de Vos. Ineens was ze daar, aan de zijde van Thierry, klaar om het stokje over te nemen. Want Thierry neemt wat afstand. De kiezer moet niet zoveel meer hebben van verongelijkte blikken of retorische vragen. Lidewij mag het overnemen. In een jurk, zo paars als de heide.
